بلاکچین از ابتدا با هدف شفافیت طراحی شد. برخلاف تصور عموم، بلاکچین فضایی کاملاً تاریک و غیرقابل‌ردگیری نیست. هر تراکنش، از لحظه ارسال تا تأیید نهایی، در یک دفترکل عمومی ثبت می‌شود و برای همیشه باقی می‌ماند.

وقتی صحبت از ردگیری تراکنش‌ها در بلاکچین می‌شود، منظور بررسی مسیر حرکت دارایی دیجیتال از یک آدرس به آدرس دیگر است. هر تراکنش شامل اطلاعاتی مانند هش تراکنش، آدرس فرستنده، آدرس گیرنده، مقدار انتقال و زمان ثبت است. این داده‌ها پایه تحلیل بلاکچین را تشکیل می‌دهند.

ابزارهای تحلیل بلاکچین با کنار هم قرار دادن این داده‌ها، الگوهای رفتاری ایجاد می‌کنند. برای مثال، اگر یک آدرس به‌طور مداوم دارایی را به چندین آدرس تقسیم کند، ممکن است نشانه‌ای از پول‌شویی یا تلاش برای مخفی‌سازی منشأ دارایی باشد.

نکته مهم این است که ردگیری تراکنش الزاماً به معنی شناسایی هویت واقعی افراد نیست. بلاکچین شفاف است، اما ناشناس‌نما. تحلیل‌گر بلاکچین با اتصال داده‌های زنجیره‌ای (On-chain) و داده‌های بیرونی (Off-chain) می‌تواند به نتایج دقیق‌تری برسد.

در نهایت، ردگیری تراکنش‌ها نه‌تنها برای نهادهای قانونی، بلکه برای کاربران عادی هم کاربرد دارد؛ از بررسی سلامت یک آدرس قبل از معامله گرفته تا اطمینان از مقصد دارایی.